-
▼
Είμαι 22 χρονών, έχω τον ιδανικό σύντροφο και μένω μόνη μου εδώ και πέντε χρόνια. Τελειώνω το Masters μου και επιτέλους βρήκα και μια δουλειά στον τομέα μου, αλλά παρ’ όλα αυτά, αισθάνομαι απογοητευμένη και –ακόμα χειρότερα- παγιδευμένη. Σαν να μην έχω άλλη επιλογή απ’ το να νοικιάσω ένα διαμέρισμα με το αγόρι μου και να οδεύσω σιγά, αλλά με σταθερά βήματα, προς μια βαρετή, ρουτινιάρικη ζωή, στην οποία δεν θα είμαι ο σκηνοθέτης, αλλά ένας απλός ηθοποιός.
Ίσως να είμαι κακομαθημένη τελικά. Ίσως πάλι, να είμαι ακόμα ελεύθερη στην ψυχή και να μην έχω συνηθίσει την φυλακή με την οποία σχεδόν όλοι μας θα πρέπει να συμβιβαστούμε αργά ή γρήγορα. Μα αλήθεια, ζητάω πολλά;
Θέλω να μοιραστώ τη ζωή μου με το σύντροφο μου για πάντα, αλλά δεν θέλω να συζήσω μαζί του, ούτε και να τον παντρευτώ. Θέλω να ταξιδέψω , να γνωρίσω τον κόσμο, να συνεχίσω να μορφώνομαι όσο αντέχει το μυαλό και το κορμί μου, χωρίς να έχω γονείς/σύζυγο/παιδιά, να με κρατούν στάσιμη. Θέλω τέλος να καταφέρω να προσφέρω. Να δώσω κάτι στον κόσμο που κανείς δεν μπόρεσε να δώσει πριν από ‘μένα. Να αναλώσω την ζωή μου σε κάτι που άξιζε πραγματικά τον κόπο, ώστε όταν έρθει η ώρα του θανάτου μου, να είμαι πραγματικά έτοιμη να φύγω, ξέροντας πως έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα και τίποτα λιγότερο.
